0014

خنده و فراموشی یک تجربه: جوانی

در جست‌وجوی استعداد از دست‌رفته زهرا رضاقلی‌زاده عمران پرسید: «مامانی، این چیه؟ تو انباری پیداش کردم.» سرم را برگرداندم سمتش. یک کاست بی‌نام و نشان بود. انگشتش را در یکی از حلقه‌های کاست فرو کرده بود و مثل فرفره ... ادامه نوشته

کنار آمدن با زمان چهار دهه خودنگاری نانسی فلوید

    نانسی فلوید، عکاس، از اوایل دهه‌ی هشتاد پروژه‌ی عظیم ثبت ظاهر خودش را آغاز کرد و تا چهار دهه بعد ادامه داد که نتایج آن را در اثر جدیدش، کنار آمدن با زمان، گرد آورده. اما این ... ادامه نوشته

اینک که روز رفته ولی شب نیامده

ادربزرگی که آینه دستش گرفته و به چین‌وچروک‌های صورتش نگاه می‌کند و بعد با آهی از جوانی و زیبایی‌اش می‌گوید تصویری آشنا یادمان می‌اندازد. اینکه همه کم‌وبیش افسوس آن روزهایی را می‌خورند که شادابی چیزی بدیهی بود. این روزها آدم‌ها زودتر یادشان می‌افتد تا از این نشانه‌های پیری جلوگیری کنند. در مطب‌های زیبایی گوش تا گوش آدم نشسته که خط کوچکی را محو کنند. رد بخیه‌ها را کمرنگ کنند و موها را پرپشت‌تر کنند. همه‌ی اینها یک‌جور تلاش برای به تعویق انداختن آن روزی است که بالاخره می‌رسد. می‌شود دورش کرد اما پذیرفتن این تغییرات خودش لذت بردن از حال زندگی است ... ادامه نوشته

پاویون

یک قانونِ نانوشته وجود دارد که اسکانِ شبیه به آدمیزاد در بیمارستان‌های آموزشی را فقط لایق پزشکان می‌داند. ترجمه‌ی جمله‌ی قبلی این است که شما ـ بی‌توجه به اینکه داروساز هم دارد دکتری عمومی می‌گیرد و او هم ممکن ... ادامه نوشته